Hallo allemaal,

Hier weer een bericht uit Haxefti.

Zondagmorgen zoals gebruikelijk de dienst om half negen. Pastor Pierre was naar een conferentie en Dave -hij is kampbeheerder- hield de preek en introduceerde de nieuwelingen. Onze groep zong: Lees je Bijbel, bid elke dag. Dit werd door iedereen enthousiast meegezongen in het Creools en Engels. Er is ons zelfs gevraagd om a.s. zondag voor de dienst de Nederlandse versie aan de kinderen te leren, een grote uitdaging die we (de laatst overgeblevenen) niet uit de weg gaan!!

Om 4 uur smiddags zijn we naar Chambrun gewandeld. We hebben een tas spullen gebracht bij het weeshuis Nehemia. Het was heel rustig in het dorp omdat de meeste bewoners naar een voetbalwedstrijd vlakbij waren. We wilden eerst doorwandelen naar het meer maar de lucht zag er zo dreigend uit dat we zijn teruggewandeld.

Maandagochtend zijn Bram en Leendert met chauffeur weer naar Port au Prince geweest voor zijn paspoort. Uiteindelijk heeft hij een tijdelijk paspoort gekregen. Hopelijk is dit voldoende om vlot mee thuis te komen. De rest van de bouwploeg is al heel vroeg opgestaan want om 5 uur zou het beton komen….. Dit werd uiteindelijk haxeftiaanse tijd om 11.30 uur. Jammer van al die verloren uren.

Marlies heeft zich sochtends nuttig kunnen maken in de kliniek.Het was behoorlijk druk.

De rest van de vrouwen is druk geweest met het opruimen van een grote berg was. Dit was nog van de amerikaanse studenten. Allemaal kleding en beddengoed die ze hadden achtergelaten om uit te delen.

sAvonds hebben we gezellig spelletjes gedaan. Ook met enkele amerikaanse dames erbij. We deden o.a. stoelendans, hints – in het engels- en pesten. Het was erg leuk. Daarna met een ploeg het dak op om daar te slapen. Maar omdat het ging regenen gingen we na een uurtje weer naar binnen.

Job wil het volgende nog even vermelden: de verstandhouding tussen Phil, leider van de Vineyardgroep en Dik, onze bouwleider, is tegenwoordig zo goed dat ze ons zomaar wilde verrassen met 4 treetjes frisdrank. Dit is een zeer aangename afwisseling met water en citroenlimonade. Misschien zijn de airco's toch niet zo vervelend….

Dinsdag is de nieuwe groep naar het weeshuis Leogane geweest. Ze hebben een heleboel spullen voor ze meegenomen. Toen we er aankwamen kregen we eerst een korte rondleiding, gegeven door een oostenrijks meisje dat er voor een maand is. We hebben wat met de kinderen gespeeld. Ze waren best verlegen. Daarna hebben we wat voor ze gezongen en zij voor ons. Ze kunnen dit erg goed en het klonk prachtig. Het oorspronkelijke weeshuis is tijdens de aardbeving verwoest. Ze wonen nu tijdelijk in een houten gebouwtje en tenten. Ondanks de omstandigheden waarin ze leven waren ze blij en vol levenslust. Heel bijzonder!

In de middag om 2 uur was het weer vrouwenclub, gisteren voor het laatst. Er waren weer ongeveer 25 vrouwen. We hadden, naar we dachten, eenvoudige borduurpakketjes voor hen in petto. Maar dit viel een beetje tegen. De kruissteek was voor hen lastiger dan we dachten. Maar ze vonden het toch erg leuk en gezellig. En ze lieten merken dat ze het jammer vonden dat het voorbij was. 

's Avonds om 19.00uur zou de laatste zending beton komen. Het zou dan wel donker zijn maar met bouwlampen moest het toch lukken. En dit aanbod moesten we niet voorbij laten gaan want je weet het hier nooit. Eerst zou er gestort worden bij de Vineyardgroep en daarna bij ons. Bovenendien begon het na etenstijd ook nog flink te regenen zodat de hele ploeg in de stromende regen klaar stond. Helaas kwam de eerste beton pas om 20.00uur en werd er meteen vermeld dat onze beton geen doorgang kon vinden omdat de bouw vanwege de regen niet meer bereikbaar was voor vrachtwagens. Uiteindelijk zijn we bij de Vineyardgroep tot 22.30 lekker aan het blubberen geweest.

Vandaag (woensdag) zijn David, Leendert, Rachel en Melissa bij Hart voor Haiti verder gegaan met het sausen van de wanden van de conferentieruimte. Binnen is nu alles klaar en van de buitenzijde is inmiddels de voorkant gereed, er is begonnen met de zijkanten. Aan het eind van de dag nog een frisse duik in het zwembad genomen, waarna ze terug zijn gegaan naar de Compound.

Daar aangekomen kwamen ze op een verregende Compound aan. Er was zojuist een stortbui overgekomen waarbij de tent waarin de kerkdiensten worden gehouden was ingestort en het hele terrein was veranderd in een grote modderpoel. Ook vandaag is er geen beton gekomen, het bouwteam heeft enkele kolommen (wapening) kunnen vlechten, maar de stort van het verlossende laatste vloerdeel laat nog even op zich wachten. Wellicht morgen (donderdag) zoals het er nu naar uitziet.

Het aantal muggen is gelukkig minder!  We worden nog wel gestoken maar niet meer zoveel als bij de vorige groepen.

Dit zijn de highlights van de afgelopen dagen, i.v.m. problemen met de web-log heeft deze iets langer op zich laten wachten. 

Riet en Marlies

Hallo allemaal,

Hier weer een bericht uit Haxc3xafti.

Zondagmorgen zoals gebruikelijk de dienst om half negen. Pastor Pierre was naar een conferentie en Dave -hij is kampbeheerder- hield de preek en introduceerde de nieuwelingen. Onze groep zong: Lees je Bijbel, bid elke dag. Dit werd door iedereen enthousiast meegezongen in het Creools en Engels. Er is ons zelfs gevraagd om a.s. zondag voor de dienst de Nederlandse versie aan de kinderen te leren, een grote uitdaging die we (de laatst overgeblevenen) niet uit de weg gaan!!

Om 4 uur smiddags zijn we naar Chambrun gewandeld. We hebben een tas spullen gebracht bij het weeshuis Nehemia. Het was heel rustig in het dorp omdat de meeste bewoners naar een voetbalwedstrijd vlakbij waren. We wilden eerst doorwandelen naar het meer maar de lucht zag er zo dreigend uit dat we zijn teruggewandeld.

Maandagochtend zijn Bram en Leendert met chauffeur weer naar Port au Prince geweest voor zijn paspoort. Uiteindelijk heeft hij een tijdelijk paspoort gekregen. Hopelijk is dit voldoende om vlot mee thuis te komen. De rest van de bouwploeg is al heel vroeg opgestaan want om 5 uur zou het beton komen….. Dit werd uiteindelijk haxc3xaftiaanse tijd om 11.30 uur. Jammer van al die verloren uren.

Marlies heeft zich sochtends nuttig kunnen maken in de kliniek.Het was behoorlijk druk.

De rest van de vrouwen is druk geweest met het opruimen van een grote berg was. Dit was nog van de amerikaanse studenten. Allemaal kleding en beddengoed die ze hadden achtergelaten om uit te delen.

sAvonds hebben we gezellig spelletjes gedaan. Ook met enkele amerikaanse dames erbij. We deden o.a. stoelendans, hints – in het engels- en pesten. Het was erg leuk. Daarna met een ploeg het dak op om daar te slapen. Maar omdat het ging regenen gingen we na een uurtje weer naar binnen.

Job wil het volgende nog even vermelden: de verstandhouding tussen Phil, leider van de Vineyardgroep en Dik, onze bouwleider, is tegenwoordig zo goed dat ze ons zomaar wilde verrassen met 4 treetjes frisdrank. Dit is een zeer aangename afwisseling met water en citroenlimonade. Misschien zijn de airco's toch niet zo vervelend….

Dinsdag is de nieuwe groep naar het weeshuis Leogane geweest. Ze hebben een heleboel spullen voor ze meegenomen. Toen we er aankwamen kregen we eerst een korte rondleiding, gegeven door een oostenrijks meisje dat er voor een maand is. We hebben wat met de kinderen gespeeld. Ze waren best verlegen. Daarna hebben we wat voor ze gezongen en zij voor ons. Ze kunnen dit erg goed en het klonk prachtig. Het oorspronkelijke weeshuis is tijdens de aardbeving verwoest. Ze wonen nu tijdelijk in een houten gebouwtje en tenten. Ondanks de omstandigheden waarin ze leven waren ze blij en vol levenslust. Heel bijzonder!

In de middag om 2 uur was het weer vrouwenclub, gisteren voor het laatst. Er waren weer ongeveer 25 vrouwen. We hadden, naar we dachten, eenvoudige borduurpakketjes voor hen in petto. Maar dit viel een beetje tegen. De kruissteek was voor hen lastiger dan we dachten. Maar ze vonden het toch erg leuk en gezellig. En ze lieten merken dat ze het jammer vonden dat het voorbij was. 

's Avonds om 19.00uur zou de laatste zending beton komen. Het zou dan wel donker zijn maar met bouwlampen moest het toch lukken. En dit aanbod moesten we niet voorbij laten gaan want je weet het hier nooit. Eerst zou er gestort worden bij de Vineyardgroep en daarna bij ons. Bovenendien begon het na etenstijd ook nog flink te regenen zodat de hele ploeg in de stromende regen klaar stond. Helaas kwam de eerste beton pas om 20.00uur en werd er meteen vermeld dat onze beton geen doorgang kon vinden omdat de bouw vanwege de regen niet meer bereikbaar was voor vrachtwagens. Uiteindelijk zijn we bij de Vineyardgroep tot 22.30 lekker aan het blubberen geweest.

Vandaag (woensdag) zijn David, Leendert, Rachel en Melissa bij Hart voor Haiti verder gegaan met het sausen van de wanden van de conferentieruimte. Binnen is nu alles klaar en van de buitenzijde is inmiddels de voorkant gereed, er is begonnen met de zijkanten. Aan het eind van de dag nog een frisse duik in het zwembad genomen, waarna ze terug zijn gegaan naar de Compound.

Daar aangekomen kwamen ze op een verregende Compound aan. Er was zojuist een stortbui overgekomen waarbij de tent waarin de kerkdiensten worden gehouden was ingestort en het hele terrein was veranderd in een grote modderpoel. Ook vandaag is er geen beton gekomen, het bouwteam heeft enkele kolommen (wapening) kunnen vlechten, maar de stort van het verlossende laatste vloerdeel laat nog even op zich wachten. Wellicht morgen (donderdag) zoals het er nu naar uitziet.

Het aantal muggen is gelukkig minder!  We worden nog wel gestoken maar niet meer zoveel als bij de vorige groepen.

Dit zijn de highlights van de afgelopen dagen, i.v.m. problemen met de web-log heeft deze iets langer op zich laten wachten. 

Riet en Marlies

Het is op het moment van schrijven zaterdagavond. Het plan was om vanavond bij een kampvuur met elkaar te gaan chillen en daarna onder de sterrenhemel op het dak, te gaan slapen. Maar een stortbui gooit hier nu roet in het eten, maar hierdoor kan ik even het web-log bij werken zodat jullie in het verre Holland ook op de hoogte blijven.

Donderdag is er weer beton gestort met een betonpomp zodat alles op de goede plaats gedumpt kon worden. Eerst waren de Amerikanen aan de beurt om de vloer van het guesthouse te storten. We hebben daar met zijn allen bij geholpen zodat het een drukte van belang was. Daarna was het Warehouse aan de beurt. Na dat we een tijdje moesten wachten op de volgende betonmixers lag de vloer er voor de lunch weer prachtig bij.Nog twee gedeelten te gaan. S middags was een rustige tijd om bij te komen van alle drukte en de beton uit onze kleren en haren te wassen 

 Vrijdag zijn 6 van de groep, Riet,Bram,Melissa,Rachel,Leendert en Johan naar Hart voor Haiti gegaan om het conferentiecentrum te sausen. Alles wat aangesmeerd was( dus grijs van kleur) moest creme worden. Volgende week worden alle muren afgewerkt. Na de lunch bij Robert en Durkje in de tuin geit met mais genuttigd te hebben zijn we s  middags nog een paar uurtjes verder gegaan. De achterwand van de zaal was wit en in ons enthousiasme  hebben we deze ook meegesausd. S middags kon de wand dus weer wit gemaakt worden. Na een verfrissende duik in het zwembad van Robert en Durkje om alle verf spetters er af te spoelen wat natuurlijk niet luktegingen we huis waarts.

De anderen hebben de betonbekisting omgezet, de wapening aangebracht en nog een rand klaar gemaakt.Marlies die al een paar dagen last heeft van een dikke voet kon assisteren bij de cliniek.Zoals bloeddruk meten, wegen van kinderen ed.

Zaterdag zou er beton komen maar doordat er vrijdag stakingen en onrust in Port Au Prince was ging dit feest niet door. We hebben met een aantal de Amerikanen een paar uur geholpen maar verder was er niet veel te doen. S middags hadden we ( de nieuwe groep) een afspraak om naar een klein weeshuis in de buurt te gaan. 2 weken geleden zijn we er ook geweest.We zouden speelgoed een kleertjes meenemen. Op het laatste moment is besloten om ook een paar grote dozen voedsel mee te nemen.De vader vertelde ons dat ze een probleem hadden. De kinderen hadden al een paar dagen niet voldoende te eten gehad.Maar De Heer had hem in een visioen laten weten dat er een groep zo komen om voedsel te brengen. Terwijl hij dit zijn vrouw vertelde hoorden ze ons aankomen. De kinderen ( ong. 45) hebben liedjes voor ons gezongen en wij voor hen. Na een rondleiding door het huis. De bovenverdieping was verwoest maar slechts 1 kind licht gewond zijn we naar de kerk gegaan een legertent. We waren alle maal diep onder de indruk van alles wat we gezien en gehoord hebben. Tot zover een bericht uit een nat Chambrun.Een fijne en gezegende zondag toe gewenst door Johan.  

Beste allemaal,

Allereerst willen we graag melden dat Rik en Christine als het goed is dinsdag veilig thuis gekomen zijn. Ondertussen zijn zij afgelost door een hele nieuwe groep harde werkers en zijn we de afgelopen dagen hard aan de slag gegaan. Dat is ook de reden dat wij (David en Marlies) dit nieuwe bericht schrijven.

"Wat hebben jullie dan tot nu toe gedaan?" horen we jullie nu al afvragen. Als eerst natuurlijk de weg naar Haiti toe, die zoals vele voor ons ervaren hebben, toch behoorlijk wat energie kost. We vlogen via New York waar we 11 uur op JFK moesten zien te doden. Daarom hebben we als groep een taxi naar Times Square genomen en hebben later nog Ground Zero bezocht toen het ongeveer drie uur in de nacht was (lokale tijd). De rest van de tijd hebben we geprobeerd nog wat bij te slapen bij de gate op JFK zelf. Ook nog interessant om te vermelden is het paspoort van Bram, dat officieel geen paspoort meer was. De plastic bladzijde was namelijk losgescheurd door het vele afgeven en bekijken door dounabeambten. Nadat hij veel gebeld heeft op JFK met oa het consulaat in P-a-Prince, zat er toch niets anders dan heel voorzichtig het paspoort in een doosje (heel toepasselijk een verpakking van 'The Holy Bible') mee te nemen. Hij is momenteel nog steeds bezig met het consulaat om een nieuw reisdocument te krijgen, maar dat ziet er hoopvol uit, dus dat komt wel goed. We zijn veilig aangekomen en na de eerste indrukken zijn we snel gaan uitrusten. 

Gisterenochtend rinkelde de wekker om 5:30u waarna de mannen verder zijn gegaan met de bouw. De vloer van het warehouse ligt er nu voor 2/3e in en het wachten is momenteel op beton. In de tussentijd hebben de vrouwen in de ochtend alle meegebrachte kleding en speelgoed gesorteerd en verdeeld over de verschillende kindertehuizen waar het nog naartoe gebracht zal worden. Daarna was er een vrouwenmiddag voorbereid waarbij ze kettingen en armbanden zelf konden maken. We merkten al snel dat ze het heel leuk vonden en dat merkten we ook aan de hoeveelheid vrouwen (en 1 man voor de vertaling) die erop af kwamen uit het naastgelegen dorp Chambrun. In de avond heeft een groot deel van de groep een hilarisch potje hints gespeeld waarbij we woorden voor elkaar hebben bedacht. Om maar een voorbeeld te geven, zo had David het woord 'ambtenarentijden' om uit te beelden… dit niveau zegt genoeg

Vandaag zijn de mannen verder gegaan met het vlechten van de laatste wapeningsnetten voor in de vloer. En zijn ze ook verder gegaan met het maken van de wapeningskorven voor de kolommen. De dames en Dik zijn 's ochtend opgehaald door Robert de Vries om te helpen bij Hart voor Haxefti. Durkje (Robert's vrouw) heeft een korte rondleiding gegeven waarna ze aan het werk konden. Dit bestond voornamelijk uit het schuren van de wanden van de conferentiezaal. Deze had namelijk behoorlijk wat scheuren opgelopen door de aardbeving die nu gerepareerd waren. Tussendemiddag hebben ze daar ook geit gegeten, wat een nieuwe ervaring was voor de meesten. Er liepen ook veel kinderen rond die wilden spelen en nieuwsgierig waren. Als het kon, waren er een paar meegenomen naar huis… zo leuk! De terugweg was ook een avontuur, aangezien iedereen achterin de pickup zat en de weg niet echt vrij was van hobbels. Dus het was voetjes van de vloer!

Leendert tikt ons nog even op de schouder om iets kwijt te kunnen, dus we geven de laptop even door: Na enkele verhalen over een vogelspin hebben we (met het vorige team) eindelijk een levende vogelspin gezien. Het beest was zo groot als een gehele hand en liep bij ons door de kantine. Even later liep er net buiten de kantine een kleine vogelspin rond. Helaas vinden de Haitianen de vogelspinnen te gevaarlijk om te laten leven (wat ook zo is) dus gingen er na het maken van een aantal foto's een aantal stenen bovenop. 

Om het samen te vatten; veeeeel beleefd, maar ook heel mooi en bijzonder om het mee te mogen maken. Wij zijn heel dankbaar voor alles wat we meemaken en hopen dat de komende tijd we er nog een mooie eindsprint van mogen maken. We hopen ons snel weer te melden en in de tussentijd bedanken we ook iedereen voor de reacties en ga hiermee ook vooral door!

David & Marlies (en Leendert)

Beste allemaal,

Allereerst willen we graag melden dat Rik en Christine als het goed is dinsdag veilig thuis gekomen zijn. Ondertussen zijn zij afgelost door een hele nieuwe groep harde werkers en zijn we de afgelopen dagen hard aan de slag gegaan. Dat is ook de reden dat wij (David en Marlies) dit nieuwe bericht schrijven.

"Wat hebben jullie dan tot nu toe gedaan?" horen we jullie nu al afvragen. Als eerst natuurlijk de weg naar Haiti toe, die zoals vele voor ons ervaren hebben, toch behoorlijk wat energie kost. We vlogen via New York waar we 11 uur op JFK moesten zien te doden. Daarom hebben we als groep een taxi naar Times Square genomen en hebben later nog Ground Zero bezocht toen het ongeveer drie uur in de nacht was (lokale tijd). De rest van de tijd hebben we geprobeerd nog wat bij te slapen bij de gate op JFK zelf. Ook nog interessant om te vermelden is het paspoort van Bram, dat officieel geen paspoort meer was. De plastic bladzijde was namelijk losgescheurd door het vele afgeven en bekijken door dounabeambten. Nadat hij veel gebeld heeft op JFK met oa het consulaat in P-a-Prince, zat er toch niets anders dan heel voorzichtig het paspoort in een doosje (heel toepasselijk een verpakking van 'The Holy Bible') mee te nemen. Hij is momenteel nog steeds bezig met het consulaat om een nieuw reisdocument te krijgen, maar dat ziet er hoopvol uit, dus dat komt wel goed. We zijn veilig aangekomen en na de eerste indrukken zijn we snel gaan uitrusten. 

Gisterenochtend rinkelde de wekker om 5:30u waarna de mannen verder zijn gegaan met de bouw. De vloer van het warehouse ligt er nu voor 2/3e in en het wachten is momenteel op beton. In de tussentijd hebben de vrouwen in de ochtend alle meegebrachte kleding en speelgoed gesorteerd en verdeeld over de verschillende kindertehuizen waar het nog naartoe gebracht zal worden. Daarna was er een vrouwenmiddag voorbereid waarbij ze kettingen en armbanden zelf konden maken. We merkten al snel dat ze het heel leuk vonden en dat merkten we ook aan de hoeveelheid vrouwen (en 1 man voor de vertaling) die erop af kwamen uit het naastgelegen dorp Chambrun. In de avond heeft een groot deel van de groep een hilarisch potje hints gespeeld waarbij we woorden voor elkaar hebben bedacht. Om maar een voorbeeld te geven, zo had David het woord 'ambtenarentijden' om uit te beelden… dit niveau zegt genoeg

Vandaag zijn de mannen verder gegaan met het vlechten van de laatste wapeningsnetten voor in de vloer. En zijn ze ook verder gegaan met het maken van de wapeningskorven voor de kolommen. De dames en Dik zijn 's ochtend opgehaald door Robert de Vries om te helpen bij Hart voor Haxc3xafti. Durkje (Robert's vrouw) heeft een korte rondleiding gegeven waarna ze aan het werk konden. Dit bestond voornamelijk uit het schuren van de wanden van de conferentiezaal. Deze had namelijk behoorlijk wat scheuren opgelopen door de aardbeving die nu gerepareerd waren. Tussendemiddag hebben ze daar ook geit gegeten, wat een nieuwe ervaring was voor de meesten. Er liepen ook veel kinderen rond die wilden spelen en nieuwsgierig waren. Als het kon, waren er een paar meegenomen naar huis… zo leuk! De terugweg was ook een avontuur, aangezien iedereen achterin de pickup zat en de weg niet echt vrij was van hobbels. Dus het was voetjes van de vloer!

Leendert tikt ons nog even op de schouder om iets kwijt te kunnen, dus we geven de laptop even door: Na enkele verhalen over een vogelspin hebben we (met het vorige team) eindelijk een levende vogelspin gezien. Het beest was zo groot als een gehele hand en liep bij ons door de kantine. Even later liep er net buiten de kantine een kleine vogelspin rond. Helaas vinden de Haitianen de vogelspinnen te gevaarlijk om te laten leven (wat ook zo is) dus gingen er na het maken van een aantal foto's een aantal stenen bovenop. 

Om het samen te vatten; veeeeel beleefd, maar ook heel mooi en bijzonder om het mee te mogen maken. Wij zijn heel dankbaar voor alles wat we meemaken en hopen dat de komende tijd we er nog een mooie eindsprint van mogen maken. We hopen ons snel weer te melden en in de tussentijd bedanken we ook iedereen voor de reacties en ga hiermee ook vooral door!

David & Marlies (en Leendert)

Hallo beste lezers,

Bedankt voor alle reacties op de vorige blog, we zijnblij met alle aandacht en steun voor dit project. Hier weer wat nieuws overons, onze belevenissen en de algemene voortgang van onze missie.

Inmiddels vinden er weer verschuivingen in het teamplaats, vandaag vertrekken Dennis en Kees (na vier weken) weer naar Nederland.Aanstaande maandag zullen Rik en Christine weer terugvliegen richting huis,terwijl zes nieuwe Nederlandse teamleden op dezelfde dag zullen aankomen omhier voor twee weken te verblijven, hierover meer in de volgende blog.

Afgelopen woensdag zijn we met een aantal (voornamelijknieuwere) teamleden met de Amerikanen meegegaan naar een IDP-camp (opvangkamp). Doordat er ongeveer 60 Amerikaansestudenten waren en deze samen met Haxeftiaanse studenten en de Nederlanders indezelfde bus moesten, zaten we uiteindelijk met 77 mensen opgepropt in eenAmerikaanse schoolbus. Eenmaal aangekomen op het kamp zijn diverse teams vanNederlanders en Amerikanen (inclusief een tolk) het kamp ingelopen en begonnenmet het praten met de mensen die in het kamp wonen. Daarnaast hebben we samenmet de bewoners gebeden voor de dingen waarvan zij wilden dat wij zoudenbidden. Ook hebben we diverse mensen gesproken over het geloof en hebben we hetgeloof in het kort uitgelegd aan mensen die ongelovig maar toch gexefnteresseerd  waren. Aan het einde van het bezoek zijn ererg veel voedselpakketten uitgedeeld aan de bewoners van het kamp. Integenstelling tot eerdere bezoeken ontstond er dit maal geen chaos bij hetuitdelen van de vele voedselpakketten.

Naast het bezoek aan het kamp met de Amerikanen hebben wemeerdere activiteiten gedaan met de 60 Amerikaanse studenten. Zo hebben we altwee movienights gehad, hebben we aan diverse spellen meegedaan en hebben wegisteren een groot kampvuur bijgewoond waarbij de Amerikanen drop hebbengeprobeerd en wij typisch Amerikaanse dingen hebben gegeten gemaakt van eenwarme marshmallow, NUTELLA-pasta en crackers (de naam is ons nu evenontschoten).

Gisteren werden 6 van ons, de x91nieuwelingenx92 plus Dirk enRiet, door Port-au-Prince gereden door Robert de Vries die werkzaam is in hetkinderdorp van Johan Smorenburg. We zagen een groot deel van het centrum datgetroffen was door de aardbeving, hierbij is de gigantische verwoesting en deschaal van de aardbeving duidelijk te zien. Het was zeer indrukwekkend om deingestorte gebouwen en de nog niet opgeruimde puinhopen te zien. In de stadzijn alle pleinen en ooit nog zo groene parken volgebouwd met tenten omdat mensennergens anders heen kunnen. Tijdens de tour hebben we nog een bergtop bezochtwaarbij we een geweldig uitzicht hadden over heel Port Au Prince, helaas kunnenwe de fotox92s niet online zetten. Na afloop van de tour hebben we met elkaar eenbezoek gebracht aan het kinderdorp x91Hart voor Haxeftix92 wat is opgericht doorJohan Smorenburg. Het viel ons op hoe groot dit park is, waarbij er zowelkinderen maar ook bejaarden wonen. Ook waren er een school, een bakkerij, eenkerk en een ziekenpost op het terrein gelegen. 

Dit was het voor deze keer, bedankt voor alle reacties enwe hopen snel weer een blog online te zetten!

Groeten van Rik en Leendert

Hallo allemaal,

Hoogste tijd voor wat nieuws, aangezien er alweer eenweek voorbij is gegaan sinds onze laatste update. Dit had te maken met deinternetverbinding hier, die er niet altijd is. Bedankt dat u/jij in gebed engedachten ons blijft opdragen, dat is een enorme steun in de rug voor ons.

Afgelopen week hebben de bouwers (we zijn nu met zes man)twee keer een lading beton ontvangen, waardoor de vloer van het magazijn nuvoor een derde af is. Beide keren kwam het beton redelijk op tijd, dat wilzeggen: met een Haxeftiaans kwartiertje inbegrepen. Verder hebben we weer aardigwat wapeningsnetten gevlochten om de volgende ladingen beton van bewapening tevoorzien. Veel drinken tussen het werk door is wel verstandig, evenals het niette veel smijten met je kracht. Deze week arriveren er hopelijk weer tweeladingen beton, we zijn hard op weg om de vloer af te krijgen.

Terwijl de mannen werkten aan het magazijn, zijnChristine en Riet veel in de weer geweest voor de vrouwen en kinderen uit deomgeving door het voorbereiden en organiseren van programmax92s. Een hoogtepuntwas toch wel een kindermiddag die Christine heeft georganiseerd, er werdenongeveer 50 kinderen bij ons in de kantine verwacht om het verhaal van Noach tehoren en te tekenen, uiteindelijk bleken er bijna 150 kinderen aanwezig tezijn.

Dirk en Riet zijn het weekend weg geweest om even totrust te komen, waardoor we een paar dagen met zx92n zevenen waren. Aangezien Dirken Riet hier voor acht weken aanwezig zijn en Dirk de algemene bouwleider vanhet project is, heeft men besloten om ze dit weekendje weg te geven.

Afgelopen donderdag wilde Johan Smorenburg ons hetproject `Hart voor Haxefti` laten zien en ons door Port-au-Prince rijden om destad te zien. Helaas ging het niet door omdat het nogal onrustig was in debinnenstad. Veel Haxeftianen zijn boos op hun overheid en daardoor waren er diedag relletjes en was het niet veilig om als groepje blanken de stad in te gaan.De trip door het centrum van Port-Au-Prince en het bezoek aan het kinderdorpzijn een week opgeschoven en staan nu voor aanstaande donderdag gepland.

Afgelopen donderdag zijn we met de hele groep naar eenweeshuis geweest in de buurt van ons terrein. Hier wonen ongeveer veertigkinderen in een huis wat is opgericht door Brazilianen. Hier heeft de eigenaarvia een tolk zijn verhaal verteld, daarnaast hebben we kinderkleren aan hetweeshuis gegeven en hebben we met de kinderen gespeeld. Ook liet de eigenaareen vlakbij gelegen kerk zien waar elke zondag ongeveer 150 mensen op af komen.De kerk was geen kerk zoals wij deze in Nederland kennen, het ging hier om eenlegertent van ongeveer 50 vierkante meter die door de harde wind niet ergstabiel stond. De bouw van de nieuwe kerk kost ongeveer 15.000 dollar maar hierkan nog niet mee begonnen worden aangezien het geld niet beschikbaar is.

Nog wat aandachtspunten voor degenen die volgende weekaankomen: (voor de bouwers) neem a.u.b. veel werkhandschoenen mee, ze raken op!Ook is het meenemen van een paar rubberen laarzen aan te raden i.v.m. heteffect dat de regen heeft op de grond bij de bouwplaats (vette klei). En voordegene die dat ziet zitten, neem a.u.b. 1 laptop mee met een draadlozenetwerkadapter. Dan wordt de laptop van Dirk en Riet niet meer zoveel belast J.

Wij vinden de reacties op onze blogs erg leuk dus gavooral zo door!

Groeten namens het team,

Rik en Leendert 

Hallo allemaal,

hierbij weer een berichtje vanuit Haiti. Om te beginnen hebben we van Michel, Ronald, Dianca en Judith gehoord dat ze veilig zijn thuisgekomen. Daarintegen zijn Christine, Rik, Arjen en Leendert na een lange reis (met een korte sightseeing in New-York) veilig aangekomen in Haiti. 

Inmiddels zijn de bouwers bezig met het maken van de wapening voor de fundering van de loods.Ook met het beton gaat het beter, na drie lange dagen wachten kregen we eerst te horen dat er helemaal geen beton meer kwam, maar toen…opeens … tadaaaaa… meerdere betonwagens die toeterend het terrein op kwamen!!  De vertraging had te maken met Johnny de vrachtwagenchauffeur die de brandstofpomp omver gereden had…. beetje jammer:) Het tweede deel van de betonnen laag is inmiddels gestort en glad afgestreken ondanks een paar ongeplande schoensafdrukken in het nog niet uitgeharde beton. Job heeft zich inmiddels gepromoveerd tot Jobcat, aangezien hij de nieuwe chauffeur is op een mini-shovell die de naam Bobcat heeft.

De vrouwen van Chambrum hebben vanmiddag lekker geverfd en getekend bij ons in de kantine, onder leiding van Riet en Christine. Het was erg gezellig, er waren ook wat erg jonge vrouwen bij (amper 10 jaar oud;) en zelfs een paar jongens wilden wel erg graag mee doen. 

Vandaag kwam het Haitiaanse jongetje (die zichzelf hooligan noemt) bij ons in de groep zitten. Hij wist ons duidelijk te maken dat hij zijn grote vriendin Dianca (een oud teamlid die hier eerder zat) erg mist. Dus Dianca; hierbij de groetjes van je kleine vriend.

Naast het bouwen staat er donderdag een trip op het programma naar Hart voor Haiti (kinderdorp) en het centrum van Port Au Prince (het zwaar getroffen gebied door de aardbeving). Ook zal er vrijdag een kinderspeel dag plaatsvinden in het naast gelegen dorpje Chambrun.

Om nog af te sluiten hierbij wat leuke uitspraken van een aantal teamleden (waaronder veel van Dick): 

- You go like a arrow

- You put root in the food 

- I do the sings I belief

- I dont sink so 

- It was on the costa del Sol, you put my heartje on hol.You spoke me about amore, I was directly verloren 

- Can I borrow the peanut-butter? 

Dit was het voor vandaag. Het gaat ons goed en het volgend bericht zal binnenkort weer op deze site komen. Groeten namens de groep, Christine en Leendert (met de hulp van Jobcat)

Hallo allemaal, 

Vrijdagmorgen hebben we van vier teamleden afscheid genomen: Judith, Dianca, Michel en Ronald. Ze zijn uitgezwaaid nadat ze van een kop koffie en een heerlijk ontbijtje hadden genoten, bestaande uit een gebakken eitje, terwijl de achterblijvers met smachtende blikken toekeken. Gelukkig hebben de achterblijvers deze schrijnende achterstand zaterdag met de lunch in kunnen halen door de kookkunsten van Riet. Als ze op New York hard genoeg hebben gerend om hun vliegtuig te halen zijn ze nu al weer thuis. Wij kunnen nu alleen met zekerheid zeggen dat we ze wel een beetje missen en dat het hier een stuk stiller is. (hxe8 Michelx85) We kijken uit naar de aankomst van vier nieuwe teamleden op maandag.

Dennis heeft nu de niet eenvoudige taak op zich genomen om ons leiding te geven. Hij bevindt zich vaak in ons x91kantoorx92, (lees: een schoolbank, stoel en een ventilator in een legertent) om voor de komende vier weken een planning te maken. Daarnaast is hij bezig om de mogelijkheden van verschillende ideexebn te onderzoeken met betrekking tot het kinderwerk. Daarover volgt later hopelijk meer, omdat het nog niet helemaal is vastgesteld. Daarnaast moet het weblog wel spannend blijven he

Wat de bouwwerkzaamheden aan het warehouse betreft: Vrijdag was het beton van het eerste deel van de vloer uitgehard, en nadat de bekisting er af was gesloopt konden we het gladste vloertje van de hele compound aanschouwen. We zijn er stiekem wel een beetje trots op. Daarna zijn we meteen aan de slag gegaan met de voorbereidingen om het tweede deel van de vloer te storten. De planning was namelijk om dat deel zaterdag te storten. Helaas kon er op het laatste moment toch geen beton geleverd worden door de betonfabriek, waardoor het werk aan de warehouse even stil kwam te liggen. Als het goed is komt er maandag beton, maar in Haiti is dat nooit helemxe1xe1l zeker. Om toch bezig te blijven zijn we op zoek gegaan naar werk. Daar hoef je hier nooit lang voor te zoeken, want het is overal aanwezig in de vorm van afval. Op de compound (het terrein waar we verblijven) liggen overal hopen met afval. Wij hebben vandaag wat hopen met afvalhout op de brandstapel gegooid. 

Riet vervult nog steeds de taak als keukenprinses. Ze helpt onze kok, Debby, met het organiseren van de keuken. Zo heeft ze bijvoorbeeld de hele bestekkast opnieuw gewassen en ingedeeld. De samenwerking met de plaastelijke bevolking kan soms lachwekkende taferelen opleveren. De twee Haitiaanse dames die in de keuken werken hadden gezien hoe Riet het bestek had gewassen en gesorteerd. Toen ze vervolgens nog een ongesorteerde bak bestek vonden dachten ze dat ook wel te kunnen. Helaas gaan Haitianen en ordenen niet zo goed samen, met het gevolg dat ieder stukje bestek op precies de zelfde plek belande als voor de sortering.

Zaterdagmiddag hebben we als team een uitje gemaakt: We hebben het weeshuis opgezocht waar de geadopteerde dochter van Kees een tijd heeft gewoond. Het uitje was een beetje een gok, omdat we onze komst niet konden aankondigen door gebrek aan het telefoonnummer van het weeshuis. De rit ernaar toe was een groot avontuur. Niemand, inclusief onze chauffeur, wist precies waar het was. Daarnaast bleek het in een beetje bergachtig gebied te liggen. Onze Four-Wheel-Drive Truck kon sommige steile en natgerende wegen maar net aan, maar we zijn uiteindelijk gearriveerd. Het was de moeite waard. In het weeshuis woonden in totaal zox92n 60 kinderen, allemaal met een erg hoog knuffelgehalte en  een stralende, brede glimlach. Vooral voor Kees was het erg bijzonder om het oude x91thuisx92 van zijn dochter te zien. Ik vraag me af zijn grijns nog wel van zijn gezicht kan verdwijnen.     

De rit zelf heeft ook veel indruk gemaakt op alle teamleden. Drie teamleden hebben de rit vanuit de achterbak van de pick-up truck meegemaakt. De indruk die dat maakt is moeilijk te beschrijven. De combinatie van veel gaten, kuilen en hobbels in de weg, verschillende puinhopen op de weg, veel stof in de lucht en gehaaste chauffeur maakte de rit erg stoffig en hobbelig. Daarnaast hangt er op sommige plekken een ondragelijke stank, waar we eigenlijk niet over naar willen denken waar het vandaan zou kunnen komen. Bijna overal op straat licht afval. In veel straten staan/liggen nog halfingestorte huizen, vol met puin. Overal langs de weg zitten mensen in krakkemikkige bouwsels om van alles en nog wat te verkopen. Overal op straat lopen mensen. Het wonderlijke is dat op veel gezichten toch nog wel een glimlach te zien is. Er zijn dan ook genoeg mensen die even zwaaien naar de x91blankenx92. De indrukken zijn eigenlijk niet te vangen met een foto of filmpje. U zou het zelf moeten zien, ruiken, horen en voelen om het te begrijpen. 

Als laaste wil ik nog even wat over de natuur hier schrijven. Alhoewel we hier niet voor ons plezier zijn, hebben we toch af en toe het voorrecht op man de schoonheid van de natuur te genieten. De compound bevind zich aan de voet van een prachtig glooiend gebergte. Gisteravond werden we verwend met een prachtige zonsondergang, die het gebergte in een rode gloed zetten. Als ik nu omhoog kijk zie ik een prachtige heldere sterrenhemel. Ook deze dingen zijn nauwelijks met een fototoestel vast te leggen. Ik ben God dan ook zeer dankbaar voor deze prachtige taferelen. 

Mocht u zich trouwen afvragen wie het weblog nu bijhoudt na het vertrek van Judit: Ik ben Job, het x91broekiex92 van het team, en ik probeer mezelf nuttig te maken bij de bouw van het warehouse. Aan mij is nu de nobele taak om het weblog een beetje up to date te houden, totdat iemand anders bereid is om het over te nemen.

De hartelijke groeten en Godx92s zegen van het team, 

op dit moment: Dirk, Riet, Dennis, Kees en Job

Dag lieve mensen,

Alweer en berichtje vanuit Haiti. Soms gaat het gewoon ineenkeer goed met internet.

Gisteren ( woensdag)  Hebben de mannen heerlijk wat langer kunnen liggen! Dit hadden ze zeker verdiend. Dus we zaten gezellig met zijn allen om kwart voor 8 te ontbijten. Allemaal nog fris en bijna wakker. Bijna allemaal fris. Dianca en Judith konden namelijk helaas niet douchen omdat er heel wat amerikanen om 7 uur al onder de douche waren geweest en al het heerlijke water op hadden gemaakt.Maar dat kan natuurlijk gebeuren. Daarna zijn de mannen weer naar de werkplek gegaan om de laatste dingen te doen voordat het beton echt gestort kon worden wat die dag ook gestort zou worden. Helaas was er een miscommunicatie waardoor het beton niet gekomen was. Dit was heel vervelend omdat dit vertraging brengt in de plannen, maar ook omdat de mannen zo hun best hadden gedaan om alles voor gisteren af te krijgen. Met wat overleg met wat mensen, hebben ze het voor elkaar gekregen dat het beton vandaag gestort wordt. Aan het einde van de morgen was daar dan ook inderdaad de eerste betonwagen en zojuist is de tweede ook aangekomen. Dat is dus nu iniedergeval klaar. Als alles goed gaat, gaan ze weer verder met staal vlechten en wordt zaterdag weer beton gestort.

Dianca heeft gisteren weer goed in de kliniek gewerkt. Deze week is het niet heel druk geweest in de kliniek en wij denken dat het komt omdat Dianca zo goed werk heeft geleverd. Inmiddels is er ook meer orde gekomen in de kliniek en staan er kasten voor de medicijnen, hanschoenen en alle andere medische spullen. Nadat Dianca klaar was met mensen onderzoeken heeft ze dus geholpen met het ordenen van alles.

Ondertussen is Riet druk geweest in de keuken en Judith heeft daar een klein beetje bij geholpen. Alles wat in de handen van Riet komt, wordt weer blinkend schoon en opgeruimd en Debby ( de kok) was er dan ook erg blij mee toen ze binnenliep en zag dat alles geordend en schoon was! Vandaag helpt ze ook weer in de keuken en ik denk dat debby er erg blij mee is.

Judith is ondertussen afscheid aan het nemen van het kamp. heeft de koffer vandaag ingepakt en heeft de laatste foto's gemaakt. Heeft gisteren toch nog kunnen douchen. Niet geheel zonder problemen: gesopt en wel, klaar om het heerlijke koele water weer over haar heen te krijgen, was het water op. dus die heeft 10 minuten moeten wachten en is toen van de ene naar de andere douche gesprongen. gelukkig is het toch nog goed gekomen en is ze nog schoner. Zo heeft iedereen natuurlijk wel wat.

Dit is dan ook de laatste keer dat ik de weblog schrijf. Ik heb het voor 2 weken met plezier gedaan en ik hoop natuurlijk dat er genoeg informatie voor de thuisblijvers op stond. Het is soms zo lastig om op papier te zetten wat je gezien en geroken hebt. Om het over te brengen hoe het is om ergens te komen of ergens tussenin te staan. Hoe ga je het mensne thuis vertellen? Gelukkig komen er ook weer nieuwe mensen om de mensen hier te bemoedigen. Gisteren vertelde Riet in de groep dat ze met een van de vertalers heeft gesproken over de vrouwenmiddag en ze had ook gevraagd of de vrouwen het naar hun zin hadden gehad. De vertaler was hier heel duidelijk in en zei dat de mensen hier in het dorp geweldig vinden wat hier plaats vindt. Alleen het idee al dat er mensen uit het buitenland helemaal naar hun land komen om ze te komen helpen, is voor deze mensen erg bemoedigend. Onze aanwezigheid vinden ze fijn en de vrouwen vonden het leuk dat er een middag voor hun was georganiseerd. Dit had het team wel even nodig. Soms heb je een dag ertussen zitten dat je niet zoveel kan doen en soms kan dat frustrerend zijn omdat je hier bent gekomen om te werken en werkelijk waar wat te doen. Maar God Heeft een veel groter plan met ons hier in haiti. En dit hadden wij  niet kunnen bedenken. het was een grote bemoediging en een knipoog van God. De aanwezigheid van ons betekend voor de mensen al veel. We moeten niet vergeten waarom en voor wie we zijn gekomen. Voor God en natuurlijk voor de mensen. Soms is het lastig om daar je focus op te houden, Maar God houdt ons hierin vast en we weten dat we samen met de mensen in Haiti veilig geborgen zijn in Zijn hand.

Ik wil  jullie nogmaals heel erg bedanken voor de steun, reacties en lieve emails die jullie gestuurd hebben en blijf het zeker doen, ook voor het nieuwe team en voor de mensen die hier nog zitten.

De weblog zal misschien iets anders worden geschreven omdat het nu van de vrouwenhand naar een mannenhand gaat ( kuch kuch) Maar Gods plan staat vast met ieder van ons.

Gods liefdevolle zegen

Het team

Er zijn nog niet zoveel dagen verstreken sinds de laatste keer dat we wat van ons hebben laten horen,